Nieuws
Nieuws over activiteiten en aanbod…
Op de hoogte blijven? Meld u aan voor de nieuwsbrief! janweeda@hetnet.nl
Angst of groei
Het is Strijd of Ontwikkelen,
het is samen of alleen…
Strijd en angst als belemmeringen voor groei.
De Amerikaans natuurkundige (1917-1992) David Bohm gebruikte de term “suggereren”, als hij het over onderzoek had. Hij ging er vanuit dat ideeën zouden moeten ontstaan in een vrij stromende dialoog en nooit als vaststaand moeten worden beschouwd. Het is rijk om op deze manier in dialoog te zijn, zó in het leven te kunnen staan. Een open dialoog, nieuwsgierigheid en verwondering zijn katalysatoren van groei. Wie in de geschiedenis duikt vindt dat van de zekerheden uit bijvoorbeeld de middeleeuwen niet veel meer over is op dit moment. En ook nu nog zoveel dat we niet weten…
Wie zijn werkelijkheid beperkt tot wat bewezen is doet zich te kort en sluit een ongekend scala aan mogelijkheden uit. En zekerheid, buiten de eindigheid van dit leven, is natuurlijk illusie. De –zeer menselijke – angst voor onzekerheid is een belemmering in de vrije dialoog en daarmee voor groei. En er zijn er meer…
*Het resultaat van onderzoek naar oorzaken van- en remedie tegen ziekten wordt regelmatig geheim gehouden tot een geschikt commercieel moment. Dit tot meerdere eer en glorie van onderzoekers en fortuin van de farmaceutische opdrachtgever. Zo zien we dat ook hebzucht de communicatie belemmert, en daarmee ontwikkeling.
*Voor politieke verkiezingen zijn “de heren bezig te kijken wie het verst kan plassen” (oud minister Borst, tijdens een formatie periode), om vervolgens maandenlang bezig te zijn met het formuleren van overeenkomsten en uitleggen dat de verschillen niet zo groot zijn als ze voorheen leken. Honger naar macht…nog zo’n belemmering.
*De strijdcultuur leidt ook tot regelrechte angst voor verantwoordelijkheid: wie zal mij afrekenen als ik dit besluit neem? Met wolligheid worden besluiten uitgesteld vooruitgeschoven en nog eens en nog eens… nog zo’n belemmering.
Macht, eer, roem en bezit als criteria… angst en strijd als levenswijze. Waar winnaars zijn, zijn verliezers. Waar strijd is, is geen dialoog. Het is de kracht van dienend leiderschap of macht, het is angst of vertrouwen, het is alleen of verbonden, samen.
Als ik me zelf de vraag stel waar ik me goed bij voel, kom ik vaak op momenten van verbinding. Momenten van gezamenlijke betrokkenheid bij een voorliggende vraag en op die momenten kijken naar wat ik met mijn specifieke mogelijkheden kan inbrengen. Verbinding is een natuurlijke staat van zijn, evenals strijd een natuurlijk fenomeen is dat ontstaat als angst, ego en machtsbelangen gaan prevaleren.
Wat het verschil maakt is waarnemen en bewustzijn. Dat vraagt wel aandacht natuurlijk, als we zien wat kranten, markt en politiek ons voorleven. Wat mij helpt, en naar ik hoop ook mijn omgeving een beetje is: meebewegen, luisteren en waarnemen waar en wanneer mijn specifieke inbreng past in de processen waaraan ik deelneem. Ik hoop van harte dat dat een bijdrage is.
Jan Weeda
janweeda@hetnet.nl
De visie in dit stuk rond het ontdekken van je belemmeringen is een terugkerende thema in mijn werk.
2012. Voorbij de tijd?
Over de betekenis van tijd…
Het is al weer een tijd terug dat ik een bevrijdende ontdekking deed rond “het laatste oordeel”. De schitterende “Course of Miracles” doet de suggestie om Het laatste Oordeel te lezen als: “voorbij het oordeel”, het einde van oordelen… dat bevrijdt! Er wordt veel gezegd en geschreven over het jaar 2012. Met het lezen van “2012, einde van de tijd” (de Koorddanser) herinnerde ik mij dit vrijmakend inzicht dat de Course me bracht.
Of 2012 een belangrijk jaar is in de verandering van de wereld, of het “het eind van de wereld” betekent… Vaak pas na een jaar of 25, met voldoende afstand, wordt het (historisch) belang van ontwikkelingen herkend en geplaatst. Op het moment zelf zijn we “kind van onze tijd” en een deel daarvan. Dat is hoe het gaat. Doe wat je te doen hebt en pretendeer niet…. het is goed om later terug te kijken. Zo keek ik ook naar de opwinding rond 2012: “het zou kunnen, wie zal het zeggen, we zullen zien en bel me in 2020”.
Misschien zijn we aan “het eind van het concept tijd”. Het is met Tijd als met het Denken: beiden zijn een slechte meester maar een goede dienaar. En dan bedoel ik Tijd als direct “uitwas” van het regentschap van de ratio: rationele tijd, tijd is geld, tijd als beperking en het tegenovergestelde van “ruimte”…
Ook bedoel ik psychologische tijd, het –angstige- denken dat ervaringen uit het verleden als onvermijdelijk perspectief op de toekomst projecteert. Dat denken is een blokkade voor het nieuwe, het ongekende. Beiden hebben een relatie met de Verlichting van het denken, dat een sterke individuele vrijheid bracht. Het Zo is Tijd bouwsteen van de materialistische wereld en versluiert gevoelens van verbinding, vertrouwen, intuïtie en betrokkenheid. En zo veroorzaakt Tijd een keerzijde van individualisering: angst en eenzaamheid. Dat concept loopt op zijn laatste benen, daarvan zien we de tekenen. Maar laten we het kind Tijd niet met het badwater weg spoelen.
Bewustzijn van cyclische tijd is een groot goed. Alles wat een begin heeft, kent een einde. Zaad, een idee, ontkiemt, groeit uit, bloeit en na de oogst wordt het herfst en winter… Leren van ervaringen in het verleden is wijs, als het je niet afsluit voor het nieuwe. Door klokken gelijk te zetten maakt kloktijd dat we afspraken kunnen maken. Het is ook een hulpmiddel om inspanningen die ik voor jou pleeg te meten. Nuttig, maar beperkend als het ons gaat bepalen – voor welk concept geldt dat niet trouwens? Belangrijkste in de rij is wel de tijd van leven. Ik ben een passant in een doorgaande cyclus van (eeuwig?) leven. De wereld draait door, ik kom en ik ga. Mijn tijd is beperkt, dat motiveert om ‘m goed te besteden. Die Tijd is een dierbare schat die je mag nemen om te onderzoeken wat je kunt doen in het leven.
2012.. Voorbij de beperkingen van materiële tijd, angst voor de toekomstige tijd. Voorbij de tijd van het tekort, voorbij de tijd van IK… En met een bewustzijn van tijd als ruimte, ruimte die ons is gegeven ons te ontwikkelen en te verbinden. De wereld beweegt en er zijn hoopvolle tekenen. Ik hoop het van harte!
Jan Weeda
janweeda@hetnet.nl
De visie in dit stuk is een van de drijfveren is een van de drijfveren in mijn werk.
De tekst werd gepubliceerd in de Koorddanser van april 2011.
Je leven leiden of lijden
Je leven leiden of lijden aan het leven
Over persoonlijk leiderschap, keuzes, inzicht en overgave.
Het is allemaal niet zo ingewikkeld hoor, het verhaal over leiderschap. Het is voor ieder naar zijn mogelijkheden, en vervolgens toch het enige dat we te doen hebben: leiding nemen. Het is ons leven leiden of lijden aan ons leven…
Leiderschap is verantwoording nemen voor je leven, in zelfverwijzing blijven. Je vraagt je steeds af wat je invloed kan zijn op wat zich voordoet. Ontwikkel de moed te veranderen wat je kunt, de sereniteit te aanvaarden wat niet verandert kan worden en de wijsheid de twee van elkaar te onderscheiden.*Dit is voor ieder op zijn eigen wijze en eigen plek een weg die te gaan is.
In het werkleven speelt dit even zeer als in het persoonlijk leven –ik gun je ook van harte dat de scheiding tussen de twee niet meer dan een praktische is: we zijn uiteindelijk één. Leiderschap is de goede dingen doen, management is de dingen goed doen.
De mensen die de productie verzorgen, kappen zich een weg door de jungle, kappen het kreupelhout, tackelen de directe problemen. Managers staan achter hen en houden de kapmessen scherp, bepalen de weg en de werkschema’s. De leider klimt in de hoogste boom, overziet de situatie en roept: ‘verkeerde jungle’!**
Het kennen van eigen kwaliteiten en talenten, en die van anderen zijn in het werkleven nog nadrukkelijker van belang. Het gaat er ook om te weten met welke jungles je je wilt en kunt bemoeien. Je mogelijkheden kennen maakt je sterk en nederig. Je weet waar je de bordenwasser bent, waar de regelaar en waar de dirigent. (en je bent het allemaal). Dat is de basis waarop je leiding kunt nemen.
Ruimte nemen, verantwoording nemen voor wat zich voordoet en het comfort van wijzen naar “schuldigen” van je ongemak opgeven. Het is de moed hebben uit te komen voor je mening, standpunt en ervaring, zonder te willen dat de ander het zelfde wil. Griezelig wordt het als je het gevoel hebt dat jouw standpunt zo logisch is dat iedereen het wel zal onderschrijven.
Het is ook los kunnen laten: de situatie overzien en zeggen: “O, dit is heel anders dan gisteren, zo is het dan en wat zijn hier de mogelijkheden…” Leiderschap zonder persoonlijk leiderschap is uiteindelijk onmogelijk, vermoeiend , gebaseerd op Macht. Leiderschap verbonden met je zelf is krachtig, is verbonden met de stroom van het leven, je eigen kunnen en dat van anderen.
In de overgave aan je eigenheid ligt het bewustzijn van éénzaamheid. In het inzicht van die éénzaamheid ligt de basis van verbondenheid. En voor mezelf, in de waan van alle dag… hoop ik me dit alles steeds tijdig te herinneren… dat is de oefening.
Jan Weeda
janweeda@hetnet.nl
De visie op het ontwikkelen van persoonlijk leiderschap is een belangrijke factor in ons werk.
* Franciscus van Assisi
** Stephen Covey, Zeven eigenschappen van effectief leiderschap.
