Een nieuwe structuur, dankzij de crisis

Geplaatst op 12 mei, 2013 
Opgeslagen onder onderwerpen

stichting architectuur voor mensen.

In 2007 maakte ik een reis in de voetsporen van de Boeddha door India. Vanaf 2000 tot dat moment, werkte ik o.a. aan overdracht van mijn bureau en aan het gezamenlijk formuleren van een bedrijfsstatuut. In dat proces waren 2 inzichten sturend.
Het eerste: ‘Markt is een moraal-verteerder’ (W.Rüpke, econoom, ca 1950). Dat het markt principe mensen in eerste instantie aanspreekt op armoedig survival gedrag (strijd/vechten/vluchten) is een grote belemmering in de gezamenlijke en individuele ontwikkeling van mensen. Ik heb het vrijwel dagelijks aan den lijve ondervonden.
Het tweede: ‘transmissie is verticaal’ (filosoof P.Sloterdijk). Ook de gedachte dat je alles zelf moet weten, is een grote belemmering. Op het ene terrein heb je de know how, op het andere terrein heb je de ander nodig: Transmissie is verticaal en soms sta je ‘boven’, soms ‘beneden’.
De overdracht van mijn functie als architect/directeur was in 2007 een feit, het bedrijfsstatuut geformuleerd: een bondige samenvatting van waar het ons omgaat in het werk, in het leven…
Verbazingwekkend was wat de krediet crisis in 2008 vervolgens aantoonde:
het markt-principe als leidend ideaal verteerde inderdaad moraal en bleek een dood spoor.
We waren er op voorbereid, bevestiging is aardig. Maar op de heftigheid van de praktische betekenis van de crisis, zaten ook wij niet te wachten.
We vonden veel begrip voor de nodige reorganisatie en inkrimping. In een aantal individuele gevallen werd het vertrouwen te zeer op de proef gesteld en sloeg Angst toe als drijfveer. De historische -maar uiteindelijk schijnbare- tegenstelling tussen werkgever en werknemer bleek een nadrukkelijke belemmering. We kunnen de geschiedenis niet veranderen, en al generaties lang wordt er gewerkt in de geest van die tegenstelling. Feitelijk is er verwarring over verantwoording voor het eigen leven en voor wat ons is toevertrouwd. Op mij maakte een aantal gesprekken rond die veronderstelde tegenstelling diepe indruk.
Ik ging op zoek naar een structuur die ruimte geeft het gezamenlijk doel, professionele dienstbaarheid, voorop te zetten. Uiteindelijk gaat het natuurlijk om individuele levens houding, maar een structuur stimuleert –of niet.
Het heeft geresulteerd in de oprichting van de Stichting Architectuur voor Mensen (StAM). De naam maakt duidelijk waar het ons uiteindelijk om gaat.
StAM maakt alle medewerkers van het bedrijf participant. Verantwoordelijkheden zijn geregeld voor ieder naar eigen mogelijkheden en vermogen. De een heeft die kwaliteit, de ander deze. De dirigent is niets zonder de violisten, en andersom: transmissie is verticaal. Er is geen sprake van gelijkheid, er is sprake van gelijkwaardigheid. We moeten elkaar niet opzadelen met een schijnbare democratie, waarin iedereen verstand zou moeten hebben van alles. Inzicht in elkaars kunnen en vertrouwen zijn de basis.
StAM is een feit, ontstaan uit het serieus nemen van signalen, opgericht op 11-11-2011. Het is één van de antwoorden op wat de crisis heeft duidelijk maakte en derhalve: oplevert. Ik ben blij met de creativiteit die de situatie heeft opgeroepen. Ik ben blij dat we de moed hebben om er gevolg aan te geven. Het is het hanteren van dat wat je het leven je aanbiedt. Meer kunnen we niet, minder wil ik niet. In het vertrouwen dat het een bijdrage is. En tenslotte: daarmee was ook het laatste stukje overdracht een feit. Ik vervolg mijn pad als adviseur en trainer. Sturend daarin is voor mij de relatie tussen het persoonlijke en de maatschappelijke betekenis van werk en leven. Of dat nu gaat om visieontwikkeling, samenwerking of persoonlijke ontwikkeling. En de middelen die ingezet worden zijn breed: coaching, training, workshops en publicaties. Zo hoop ik bij te dragen, zo ben ik beschikbaar.

Reacties

Reacties graag per email